تبر وحشي بيداد اگر بگذارد ،

رو به خورشيد به پا مي‌خيزند

و صداي فرياد

از گلوهاي خفه ، مرده و تنگ

كمر و دست تبرزن را مشت

به تحكم به زمين مي‌كوبد

و به اميد ، سلامي و به خون‌ها ، جريان

لب زخمي به خروشي پنهان

به زلالي سپيد خورشيد

به جهان خواهد داد .

                                                      ۱۰ / ۰۹ / ۱۳۸۵