خسته‌ام از ناله‌هاي بي‌امان باد

خسته‌ام از ظلمت شب‌هاي تار و سرد بي‌بنياد

خسته‌ام از تيغ تيز و فربه و خونريز اين جلاد

خسته از خونابه‌ي آغشته در آواز هر فرياد

                                                     هاي مَردم ! مُردم از بيداد !

سازها ناكوك و اين مضراب شلاق است

زخمه‌ها بر پيكر آوازه‌خوانان مي‌زند دژخيم

سربه‌داران ، سر به راه عشق مي‌بازند

خون سربازان ميهن مي‌كند پيغمبران مرگ را تسليم

مشت‌هاي مردمان اميد روز بهتري دارد

كز نواي صلح و آزادي

                           شاد گردد اين جهان خسته و هر روز و شب در بيم

                                                                                                27/12/87 

                                                                                                    تهران        

        ديگه نمي‌تونست تحمل كنه . داشت مي‌سوخت . داغ شده بود . دود از سرش بلند مي‌شد .بين دو اهرم سرد فشرده مي‌شد و هر چند لحظه يك بار، يه اهرم توي كمرش فرود مي‌اومد و تكه‌هاي سوخته‌اش رو مي‌انداخت پايين . داشت عصاره‌ي وجودش مكيده مي‌شد . و اندامش مي‌سوخت ، گُر مي‌گرفت و نابود مي‌شد . آرزو داشت هرچه زودتر تموم بشه . هرچه زودتر . دلش مي‌خواست اون آدم پك آخر رو بزنه تا كارش تموم شه . نخ سيگار ديگه تحمل نداشت . . .

همه‌اش پنج دقيقه طول كشيد .

سيگارش كه به آخر رسيد ،آخرين دود باقي مونده رو از ريه‌هاش بيرون داد و ته سيگار رو توي جا سيگاري فشار داد و له كرد . تا اين كه دوباره چند دقيقه‌ي بعد ، يكي ديگه روشن كنه . توي پاكت رو نگاه كرد . هنوز دوازده نخ  ديگه داشت . چايي رو سر كشيد و به كتاب خوندن ادامه داد . . . . .